Blog

Hoe we het ook noemen…….

hoe noem je - eenzaamheid jongeren en volwassen Ommekeer

Wonend aan de grens tussen Nederland en België krijg je van allebei de landen wat mee. ‘The best of both worlds’, zo zie ik het zelf in ieder geval.

In Nederland is van 22 september t/m 1 oktober de week tegen de eenzaamheid georganiseerd. In België werd van 29 september tot 9 oktober de week van de verbondenheid georganiseerd.

Beiden streven ernaar om de eenzaamheid van mensen terug te dringen en het taboe te doorbreken.

Het tegenovergestelde van eenzaamheid is verbondenheid, misschien maakt het woord ‘verbondenheid’ de beleving anders, maar hoe het initiatief ook genoemd wordt, het doel blijft hetzelfde.

Het taboe is er nog steeds en daarom wordt er ook door professionals soms geadviseerd om het woord ‘eenzaam(heid)’ niet te noemen.
Ik heb me de laatste weken afgevraagd hoe ik het dan zou moeten noemen. Hoe kun je kort maar krachtig en bovenal duidelijk zeggen waar je mee bezig bent als je het woord zelf niet mag noemen? Ik vind dat heel lastig. Want je krijgt dan niet alleen een hele lange omschrijving, maar je werkt dan indirect ook mee om het taboe in stand te houden….Zo’n beetje een ‘stiekem’ onderonsje….psst ik werk aan de aanpak van eenzaamheid, maar dat zeg ik niet hoor, laten we het over alles hebben, behalve over dat woord’….

Wellicht werkt dit, ik heb het niet geprobeerd en dat ga ik ook niet doen. Het is niet zo mijn stijl.
Ik ben ook niet van zout in de wonden strooien, maar ik hou wel van duidelijkheid en ik denk dat iedereen gebaat is bij duidelijkheid, daarom kies ik ervoor om het beestje bij de naam te noemen.

Ik denk zelf ook dat het probleem niet alleen daar zit, bij het al of niet noemen van het woord, maar ik vermoed dat een grotere groep eenzaamheid niet als zodanig erkennen.
Het vraagt een stukje introspectie, om op de momenten dat jij je absoluut niet happy voelt bij jezelf na te gaan wat er precies is. Wat voel ik? Wat mis ik? Pas dan kan iemand ervaren dat er eenzaamheid achter dat belabberde gevoel zit.

Iedereen vindt het normaal dat mensen zich eenzaam voelen na het overlijden van een partner of dierbare, maar ook een echtscheiding op veel jongere leeftijd brengt vaak eenzaamheid met zich mee. Mensen die dan volop in het leven staan en vaak een druk sociaal leven hebben, zullen dit gevoel niet direct ‘eenzaamheid’ noemen.
De meeste mensen zullen ook niet beseffen dat een jonge moeder, (kort) na de geboorte van haar kind, eenzaamheid kan ervaren. Ook dat is heel normaal maar niet erg bekend. Een ander voorbeeld is iemand die ontslagen wordt, of juist iemand die promotie maakt. Er zijn zoveel momenten in een mensenleven dat eenzaamheid de kop op steekt, maar dat het niet als dusdanig be- of genoemd wordt.

Daarom de titel van deze blog  ‘Hoe we het ook noemen…..”, het blijft een vervelend gevoel, een gevoel van gemis, verlatenheid, van leegte. Een gevoel van niet verbonden zijn, niet met jezelf en (daardoor)  ook niet met anderen.

Wat ook niet alom bekend is: er is wel degelijk iets aan te doen. Er is een persoonlijke aanpak, die erop gericht is om eerst bij jezelf na te gaan wat jij nodig hebt om je goed te voelen en dan ook te onderzoeken waar en bij wie je dat vindt of kunt vinden.
Dit gebeurt op een ontspannen, leuke manier, waardoor deze aanpak jou vanaf de start helpt om jezelf beter te voelen. Bovendien heb je de rest van je leven profijt van wat je bij deze aanpak leert.

Interesse? Neem dan contact op voor een vrijblijvend gesprek. Ik help je graag.

Advertenties